258على حده دارد.
در شام نرگس زرد ديده شد و باقلاى خوب بزرگ بسيار بود زيادتر و بهتر از باقلاى مازندران، و ترۀ شام مثل پياز ولايت عجم است ته دارد و بزرگ است و قانون اهل شام چنين است كه حاجى در خانۀ ايشان منزل مىكند، آنچه مامله در شام مىكند چهل يك مىگيرد صاحب خانه از آن كس كه چيز مىفروشد به حاجى؛ حتى حمامى كه مىرويم از حمامى مىگيرد، قانون اهل شام اين است كه در مراجعت حجاج اهل شام به عين الزرقه مىآيند و فرياد مىكنند معمول معمول؛ معمول ايشان نانى مىباشد كه از روغن زيتون و شيرۀ قند پخته شده و حجاج مىخورند بشدت.
از شام كه حركت مىكنند بايد صاحبهاى شتر كه حملهدار مىباشند تابع پاشا باشند، به هر قسم كه مىرود به سمت مكه معظمه بروند، اما در مراجعت بايد پاشا تابع حملهدارها باشد به هر قسم كه ايشان حركت مىكنند بايد پاشا حركت بكند، جهت ضعف شترها. اما در روز سيزدهم صفر بايد وارد بشود پاشا، اگرداخل نشد اخراجات عسكر بعد از سيزده با پاشا مىباشد و از دولت نمىدهند.
در شام قاعده مىباشد كه حاج كه در خانۀ شامى منزل دارد، روزى كه حاجى مىرود از مكارى كه قاطر كرايه مىكند بايد مكارى قاطرى يك غازى بدهد به صاحب خانه، تا پنج قروش هم مىشود كه صاحب خانه راضى شود. مظنۀ رفتن به سمت مكه معظمه هم به اين قرار باشد كه شتر كرايه مىكنند از حملهدارها همه، صاحب خانه پول مىگيرد، امير حاج فراعيشا مأمور است كه چهارده سال حاج ببرد؛ الحال سه سال مىباشد كه برده است؛ لشكرى كه با حاج بود مىگفتند هزار و پانصد نفر بود.
تفصيل منازل از شام به مكه كه حاج مىروند
قلعه مضيرب، قلعه مفرق، قلعه عينالزرقه، قلعه بلغه، قلعه قطران، قلعه لحسا، قلعه غنيزه!، قلعه معان، قلعه عقبه، قلعه مدوره، قلعه ذات الحج، قلعه تبوك، قلعه اخضر، قلعۀ بركه