87كوچكى است به فاصلۀ بيست كيلومترى كه در جنوب جدّه قرار دارد و برخى از اين منطقه با لفظ«شعيبه»ياد مىكنند.
از آن پس جده روبه سوى عمران و آبادانى گذاشته و اهميت آن فزونى گرفت،تا آن جا كه هم اكنون از بزرگترين مرزهاى دريايى در بلاد عرب،به شمار مىآيد.
ساحل جدّه را در زير آب،راههاى سنگلاخى پوشيده بود كه در ميان آن،بخشهاى مرجانى به رنگ قرمز يا سياه (يُسر)،ديده مىشد و بر روى سطح آب آن،در بيشتر نقاط، برگهايى از گياهانِ آبى پوشيده شده بود.اين گياهان،بيشترين شباهت را به گُلِ نيلوفر آبى دارد كه در درياچههاى مصر يافت مىشود.اين گياه (گل نيلوفر آبى) به رنگ قرمز و سياه بوده و به وفور در ساحل خليج عربى 1ديده مىشود.
اين نوع گياهان احتمالاً تأثيرى در زندگى گروهى-از صدفهاى سرخ و ماهيان مرجانى كه در آن به تعداد زيادى وجود دارد-،داشته و از آن تغذيه مىنمايند.و شايد بتوان گفت (نامگذارى آن به درياى سرخ،به همين دليل است)؛همچنين علت ديگر اين تسميه مىتواند رنگ خاكسترى آن باشد كه پيش از طلوعِ آفتاب،همه روزه در كنارههاى ساحلِ اين دريا كه آب به هنگام جَزْر از آن فروكش نموده-ديده مىشود،بطوريكه اين قسمت در سرتاسر ساحل،رنگِ سرخِ متمايل به نيلگونى را،به دريا داده و اين وضع،در برخى قسمتها همچنان ادامه داشته تا اينكه به بخشى از آب دريا،متصل مىگرديد.
لازم به ذكر است كه به همين مناسبت ياد آور شويم آنچه ما مشاهده كرديم از ظاهر رنگ لباسهاى مردم جده معلوم بود كه تمايل به پوشيدن لباسهاى سرخ دارند و اين مطلب همواره ميان بزرگ و كوچك آنها تفاوتى نداشته و شايد بتوان گفت كه در نتيجۀ تأثير آن محيط بر آنان باشد!؛(جالب اينكه) آنان را در حالى مشاهده مىكنى كه كمربندى سرخ و شالى 2به همان رنگ بر سر گذاشتهاند.و نيز كودكانِ زيادى را از آنان مشاهده مىكنيد در حاليكه پيراهنى گشاد در بر كرده و قسمت جلوى بالا تنۀ اين پيراهن به رنگ سرخ تزيين گرديده است.اين مطلب نيز در وضع ظاهرى مردمان سطح بالاى اين شهر