333دعا براى عزت و سربلندى اسلام و سردمداران آن،به پيشگاه پروردگار،آن محل را ترك نمودند.
خديو روز 13 ذى الحجه را نيز با ديد و باز ديد-همراه شريف و جانشين والى-از زايرين،حاجيان و ديگر بزرگان گذرانيد و پس از نماز عصر،در كاروانى با شكوه راهى مكه گرديد.
به طورى كلى مى‌توان گفت:جايگاه و سراپردۀ خديو در منا مكانى براى تحقيق و به نتيجه رسيدن آرزوها و سرچشمۀ خيرات به شمار مى‌آمد،زيرا اقامتگاه ايشان در اين چند روز،همواره مملو از زايرين و بازديدكنندگان مختلف اعم از بزرگان و حاجيان از نژادهاى مختلف بود.
كاروان‌هاى شريف
كاروان‌هاى شريف همواره در هنگام حركت طبق نظام زير عمل مى‌نمايند:ابتدا گروهى اسب سوار و نيزه دار،سپس جماعتى از عرب‌هاى«بيشه»در حالى كه سوار بر شترهاى تيز رو هستند قرار مى‌گرفتند.پشت سر آنان گروهى از مهتران قرار مى‌گرفتند در حالى كه تعدادى اسب عربى اصيل را به همراه خويش يدك مى‌كشيدند و هر اسب داراى دو مهتر بود كه يكى در سمت راست و ديگرى در سمت چپ آن در حركت بود.سپس در پشت سر اسب‌ها،قاطرها قرار مى‌گرفتند،زين هر يك از اين قاطرها با نخ‌هاى طلايى آذين گرديده بود.پس از گروه ياد شده،كالسكه‌اى حركت مى‌كرد كه به وسيله دو اسب يدك كشيده مى‌شد؛در پشت سر كالسكه،به فاصله‌اى در حدود پنجاه متر محل قرار گرفتن شريف بود در حالى كه سوار بر اسبى راهوار و خوش آهنگ نشسته بود؛اطراف شريف را گروهى از خدم و حشم و ديگران مثلاً خزانه دارها،مى‌گرفتند.در سمت چپ او كمى متمايل به عقب،شخصى اسب سوار قرار مى‌گيرد و در حالى كه چترى را روى سر شريف گرفته است حركت مى‌كند؛اين چتر بزرگ از ابريشم بافته شده است كه تار و