245خداوند تبارك و تعالى به پيامبر صلى الله عليه و آله و رسول خدا صلى الله عليه و آله محمد چنين فرمود:
قَدْ نَرىٰ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمٰاءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰاهٰا فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ حَيْثُ مٰا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ 1
پس اين چنين شد كه از اين پس كعبه به عنوان قبله گاه مسلمانان قرار گرفت به طورى كه مسلمين در هر نقطهاى از كرۀ زمين قرار داشتند.دور يا نزديك،شمال يا جنوب و شرق و يا غرب همگى رو به سوى كعبه نمودند و نماز خود را به سوى آن مكان به جاى آوردند.
كعبه مركز دايره مسلمانان گرديد كه همگى به وسيلۀ ريسمان مستحكم دين خود:
دين توحيد،برابرى،برادرى و آزادى سالم به هم پيوستند و از صميم قلب خود براى آن احترام و تجليل والايى قايل شدند به طورى كه نمىتوان عظمت آن را به زبان آورد.
مسلمانان هيچ گونه تفاوتى ميان مذاهب مختلف خود احساس نكردند و همگى با دلى واحد و زبانى يك صدا در پشت سر امامى يگانه به نماز مىايستادند و با خداى خود به راز و نياز مشغول مىشدند.
اين عمل تنها گواه بر تسامح موجود ميان مسلمانان نيست بلكه بزرگترين دليل بر وحدت هدف آنان در عبادات و احساس همبستگى ميان آنان نيز مىباشد كه نظير آن در ميان مذاهب ديگر اديان ديده نمىشود.
خداوند طواف بر كعبه را يكى از فريضههاى حج قرار داده و در هنگامى كه هر مسلمان مستطيع گشته و به حج مىآيد اين فريضه براى او-در هر زمان و مكان-واجب مىگردد.
عجيب آن كه هر مسلمان كه براى اولين بار نگاهش بر كعبه افتد،لرزش خاصى را در جسم خود احساس مىنمايد.اين احساس نه تنها از آن جهت است كه چشم او براى اولين بار به مكانى جديد افتاده كه تا به حال نديده است،بلكه اين جايگاه خود داراى هيبت و عظمت خاصى است كه بدين ترتيب در اين حال افراد دچار حالتهاى خاصى