302از آباء به ابناء، يداً بِيَد 1 رسيد تا آخرالامر از رشتۀ ايشان، ابو ايّوب انصارى را كه از بطن بيست [ و] يكم شامول بود، همان نامه رسيد، و چون خبر توجّه حضرت سيّد البشر به جانب يثرب محقّق شد، آن نامۀ نامى و صحيفۀ گرامى را به مرد معتبرى كه مُكنّٰى به أبى ليلى بود داده به استقبال آن حضرت فرستاد، چون در قبيلۀ بنى سليم به آن حضرت ملاقات افتاد، فرمود : تو ابى ليلى هستى ؟ گفت : بلى، فرمود : با تو كتابى هست از تبّعِ ملك ! آن مرد متحيّر ماند، چون كه آن حضرت را نمى‌شناخت، گفت : كيستى تو كه در روى مباركت اثر سحر نمى‌بينم ؟ فرمود :
«أنَا محمَّدٌ، هاتِ الكِتابَ» 2. نامه را از ميان پرده‌هايى كه پيچيده بود بيرون آورد و به حضرت تسليم نمود، چون حضرت آن نامه را گشود سه مرتبه فرمود :
«مَرحباً بِالأخِ الصّالح» 3، پس حضرت امر فرمود به مراجعتش كه بشارت قدوم آن حضرت را به اهل يثرب رساند، ابوليلى به هر كه مى‌رسيد اين بشارت را مى‌رسانيد، و هر كسى عطيّه‌اى به او مى‌داد، و به شرف قدوم آن بزرگوار مى‌نازيد 4.
بيان : بدان كه اين تبّع همان تبّع است كه خلّاق عالم مى‌فرمايد قوم او را در قرآن مجيد در دو موضع :
اوّل، در سورۀ دخان مى‌فرمايد : «أَ هُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ أَهْلَكْنٰاهُمْ إِنَّهُمْ كٰانُوا مُجْرِمِينَ » 5، يعنى : «آيا قوم قريش در قوّت و شدّت و بسط و شوكت بهتر بودند يا