238يازدهم، و بيست [ و] يك براى روز دوازدهم، و 21 براى سيزدهم، كه مجموع هفتاد مى‌شود).
و مستحبّ است در اين سنگها چند چيز :
اول اينكه از سنگريزۀ خود مشعر باشد، و از جاى ديگر آورده بر آنجا ريخته نباشند.
دوّم، قطعات و شكستۀ يك سنگ نباشد، بلكه هر يك سنگ عَلىٰ‌حِدَه 1 باشد.
سيُّم، از سنگهاى سخت و صلب نباشد.
چهارم، ابلق [ باشد] ، يعنى رنگهاى مختلفه داشته باشد.
پنجم، نقطه دار باشند.
ششم، با همديگر مختلف باشند در رنگ.
هفتم، هر يك به قدرِ انمله باشد (يعنى به مقدار يك بند انگشت).
منقول است كه در اين شب، درهاى آسمان بسته نمى‌شود براى آنكه صداى دعاى حاجيان بالا رود، و صداى ايشان در آسمان پيچيده است مانند صداى مگس عسل در ميان كندو. حقّ تعالىٰ حاجيان را ندا مى‌كند كه : منم خداى شما، و شماييد بندگان من، و حقّ مرا ادا كرديد، و بر من لازمست كه دعاى شما را مستجاب نمايم. پس هر كه مستحقّ آمرزش است همۀ گناهان او را مى‌آمرزد، و هر كه سزاوار آن نيست گناهانش را كم مى‌كند 2.
و تسميۀ آن به مشعر، جهت آن است كه از شعار مأخوذ است به معنى علامت، زيرا كه آن معلّم عبادت است، و تسميۀ آن به حرام بجهت حرمت آن است. و آن را مزدلفه نيز مى‌گويند به چند جهت :
اوّل، چون آفتاب در عرفات غروب كرد، جبرئيل به ابراهيم عليه السلام گفت : ازدلِف إلَى