232شدم 1.
الحاصل : كسى كه خلّاق احديّت اين قدر فيوضات را در خصوص [ او] 2 روا دانسته و لايق حالش داند، البتّه چنين كسى تمامى معاصى را در آنجا گذاشته، پاك پاكيزه از آن موقف خواهد برگشت؛ چنانچه در بعضى از كتب نوشته‌اند كه : مردى در عرفات، روز عرفه هميان خود را نِسياناً 3 مى‌گذارد و بعد از كوچ حجّاج، در اثناى راه بيادش آمده بر مى‌گردد، پس ناگاه مى‌بيند كه صحراى عرفات پر است از سگها و ميمونها ! از ديدن اين احوال ترسيده بر مى‌گردد، ناگاه مى‌بيند كه آن حيوانات صدا مى‌كند : نترس و مَرو كه ما گناهان حجّاجيم، ما را اينجا گذاشته خودشان طيّب و طاهر برگشته‌اند (صحبتى داير بر اين مطلب در فصل قربانى ذكر خواهد شد ان شاءاللّٰه تعالىٰ).
فايدة : بدان كه تفضّلات و اكرامات خلّاق عالم به سبب اين مكان مقدّس، غير از سلسلۀ مكلّفين، بر بعضى از حيوانات هم شامل مى‌شود، و باعث دخول آنها به بهشت مى‌باشد در آخرت؛ چنانچه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر شترى كه هفت سال در روز عرفه در موقف عرفات سوار او شده باشند، خداى تعالىٰ قرار مى‌دهد آن را از حيوانات بهشت و نسل او را مبارك مى‌گرداند 4.
مناسبة : بعضى ارباب تاريخ و سير نوشته‌اند كه : چندى از حيوانات به بهشت مى‌روند :