128و كسى كه احرام حجّ داشته باشد، در وقت زوالِ ¹ روز عرفه، تلبيات را قطع مى‌كند، و بى‌زبان تلبيت را از خاطر ² مى‌گذراند؛ مرد و زن در تلبية گفتن مساوى هستند مگر اينكه زن را بلند تلبية گفتن لازم نيست.

فِى الحديث : چون ابراهيم عليه السلام بناى كعبه را تمام نمود خطاب الٰهى رسيد كه :

يا ابراهيم، ندا كن جميع خلايق را به حجّ ³. عرض كرد : الٰهى، صداى من به كجا خواهد رسيد كه تمام خلق را اعلام نمايم ؟ خطاب رسيد كه : از تُست كه ندا كنى، و از ما است كه صداى تو را به تمام خلايق برسانيم. پس آن حضرت، به روايتى، بر كوه شبير بالا رفت، و به روايت ديگر، بر كوه ابوقبيس، و به روايت ديگر، بر ركنى از اركان كعبه ايستاد، و به روايت ديگر، در مقام ايستاد و مقام آنقدر بلند شد و ابراهيم را آنقدر بلند كرد تا اينكه از تمامى كوههاى عالم بلندتر شد، پس ابراهيم عليه السلام دو انگشت خود را بر گوش نهاده و روى مبارك به مشرق و مغرب نموده، به صداى بلند آواز نموده، فرمود كه :

أيُّهَا النّٰاسُ هَلُمَّ إلَى الْحَجِّ، يعنى : اى مردم، بياييد و خانۀ خدا را حجّ كنيد. پس، خلّاق عالم صداى او را رسانيد به همۀ خلايق؛ حتّى [ به] كسانى كه در صلب مردان و رحمِ مادران بود، كه متولّد مى‌شوند تا روز قيامت. پس جواب داد بر آن ندا، از زير درياها و از مابين مشرق و مغرب، و اصلاب آبا و ارحام امّهات، آن كسانى كه حجّ خانۀ خدا مى‌نمايند؛ پس گفتند : لَبَّيكَ دٰاعِيَ اللّٰه؛ پس هر كه يك بار حجّ كردنى بود، يك بار لبّيك گفت، و هر كس بيشتر حجّ كردنى بود، به عدد هر حجّ يك مرتبه لبّيك گفت، و هر كه در دنيا حجّ كردنى نبود، لبّيك نگفت ⁴.