111استَودِعُكَ الغَداةَ نَفسي وَ مالي وَ اهلي وَ وُلْدي ¹ الشّاهد [ مِنّا] وَ الغائب ² اللّهمَّ احْفظنا وَ احْفظ عَلينا اللّهمَّ اجْعَلنا في جواركَ اللّهمَّ لا تسلُبنا نعمَتَكَ وَ لا تغيِّر ما بِنا مِن عافِيَتِكَ وَ فَضلِكَ اللّهمَّ خَلِّ سَبيلَنا وَ احْسِن سَيرَنا وَ اعْظِم عافِيَتَنا» ³، و بايد به گوش راست او، كسى اين آيه را بخواند : «إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرٰادُّكَ إِلىٰ مَعٰادٍ» ⁴، و چون خواهد كه به راحله‌اش ⁵ سوار شود صدقه‌اش را بدهد؛ چنانچه سيّد شهدا عليه السلام چون مى‌خواست به بعضى از مزرعه‌هاى ⁶ خود برود، مى‌خريد سلامتى خود را از خدا به آنچه ميسّر مى‌شد از تصدّق، و اين تصدّق را در وقتى مى‌دادند كه پا در ركاب مى‌گذاشتند، و چون خدا آن حضرت را بسلامت برمى‌گرداند شكر و حمد الٰهى نموده تصدّق مى‌فرمودند به آنچه ميسّر مى‌شد.

و خيلى بهتر و مطلوب است كه شخص به قدر امكان، هر روز تصدّق بكند، هر چند شىء قليل باشد، كه باعث سلامتى هر روز باشد؛ چنانچه وارد شده كه موسى عليه السلام از جانب الٰهى مأمور شد كه : مردى به فلان صفت است از بنى اسرائيل، او را پيدا نموده به قتل برسان. موسى عليه السلام چهل سال طلب كرده او را نيافت، پس روزى خطاب رسيد كه :

يا موسى، آن شخص در فلان مكان است برو او را بكش. وقتى كه موسى عليه السلام بلند شد، آن مرد از خواب بيدار شده برخاست [ و] رَغيفى (يعنى گردۀ نان سفيدى) از دامنش افتاد، موسى عليه السلام فرمود : من چهل سال است كه تو را طلب مى‌كنم، چرا نمى‌توانستم كه تو را پيدا كنم ؟ عرض كرد : يا موسى، چگونه تو به من دست مى‌يافتى، و حال آنكه من هر روز يك گرده نان صدقه مى‌دادم ؟ امروز من را خواب ربوده، رغيف در دامنم مانده بود كه من را پيدا كردى.