947. اختلاط زنان و مردان در حرم‌ها

بخشى از اين موضوعات از قلمرو بحث بيرون است ولى به طور فشرده به تحليل آنها مى‌پردازيم:

1. توسل به اوليا

نويسنده در كمال وقاحت، آياتى كه دربارۀ مشركان نازل شده بر موحدان تطبيق كرده و توسل آنان را به اوليا به سان توسل مشركان به بت‌ها دانسته است. امّا از يك اصل اساسى عمداً يا سهواً غفلت كرده است، درست است هر دو گروه به غير خدا متوسل مى‌شوند، امّا با اين تفاوت بارز كه مشركان، غير خدا را مبدأ عزّت و نصرت در زندگى دانسته و مغفرت را در دست آنان مى‌انگاشتند و در گذشته، آياتى را كه حاكى از عقايد مشركان بود در اين مورد نقل كرديم. در حالى كه موحّدان به امر پروردگار به رسول خدا متوسل مى‌شوند؛ زيرا او را انسان والايى مى‌دانند كه اگر دعا كند، دعاى او مستجاب است، بدون اين كه تدبير جهان و زندگى انسان در دست او باشد.

2. نذر براى اوليا

حقيقت نذر اين است كه افراد گرفتار و دردمند نذر مى‌كنند كه اگر گرفتارى آنان برطرف شد، مبلغى را يا گوسفندى را براى اطعام زائران قبر نبوى ذبح كنند و چنين مى‌گويند: «للّٰه علىّ كذا إن كان كذا». بنابراين نذر آنان براى خداست و با اين عمل، به خداتقرب مى‌جويند و ثواب آن را به پيامبر ويا يكى از اولياى الهى هديه مى‌نمايند، كجاى اين عمل شرك است؟