70
عَلَيْهِمْ مَسْجِداً» 1.
«آنان كه از رازشان آگاهى يافته بودند، گفتند ما مسجدى در كنار مدفن آنها مىسازيم».
از اين كه خدا هر دو نظر را مطرح مىكند آن هم با ديدۀ مثبت، مىتوان گفت هر دو مورد رضاى الهى بوده بهويژه پيشنهاد دوم كه با جملۀ روشنى آغاز مىكند و مىگويد:
«قٰالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلىٰ أَمْرِهِمْ».
«آنان كه بر راز اصحاب كهف آگاه بودند.»
در مقابل گروه نخست كه مىگفتند كه: «رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ » . بنابراين مسجدسازى در كنار مدفن اولياى الهى گذشته از اين كه مطابق فطرت بوده، مورد تأييد شرايع پيشين الهى نيز بوده است.
محدث معاصر آقاى البانى كه سرسپردۀ وهابيان بوده، با پيش داورى خاصى در دلالت آيه بر جواز مسجدسازى در كنار قبور اوليا، خدشه كرده ومىگويد: مقصود از «قٰالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلىٰ أَمْرِهِمْ » اميران و متنفذان قوم بودند ومعلوم نيست كه آنان انسانهاى مؤمن و صالحى بوده باشند. 2
ولى ايشان از دو مطلب غفلت كرده است:
1. مقصود از جمله «غَلَبُوا عَلىٰ أَمْرِهِمْ» به شهادت اين كه ضمير «عَلىٰ أَمْرِهِمْ» به اصحاب كهف برمىگردد، كسانى است كه از اسرار اصحاب كهف آگاهى پيدا كرده