64ثانياً: واژۀ «سويته» در زبان عرب دو نوع كاربرد دارد:
الف: «سوّيته» به صورت يك مفعولى.
ب: «سوّيتُ هذا بهذا» به صورت دو مفعولى.
آنگاه كه به صورت نخست استعمال شود «تسويه» صفت خود آن شىء خواهد بود چنان كه قرآن مىفرمايد:
«فَإِذٰا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سٰاجِدِينَ » 1.
«آنگاه كه آفرينش آدم را به پايان رساندم و در آن از روح خود دميدم همگى بر او سجده كنيد».
در اين آيه «تسويه» به معناى كامل كردن و كنايه از پايان پذيرى آفرينش آدم است.
ولى آنگاه كه به صورت دوم استعمال شود صفت خودش نبوده، بلكه صفت براى چيز ديگر خواهد بود. مثلاً آنگاه كه انسان دو چوب يا دو نخ را از نظر طول يكسان كند مىگويد:«سَوَّيْتُ هذا بهذا».
قرآن مجيد از زبان مشركان نقل مىكند كه آنها روز قيامت به جهت پرستش بتها، خود را سرزنش مىكنند و مىگويند:
«إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعٰالَمِينَ» 2.
«آنگاه كه شما را با خداى جهانيان يكسان