171وانديشمندان مسلمان مىپردازيم:
خالدى در كتاب«صلح الاخوان »مىنويسد:«مسئله نذر، دايرمدار نيّت و انگيزۀ نذر كنندگان است، چرا كه
«انّما الاعمال بالنيات».
چنانچه قصد نذر كننده، خود ميّت و تقرب به او باشد قطعاً چنين نذرى جايز نيست. اما اگر قصد او خداوند متعال باشد ولى نفع آن به گونهاى به انسانها برسد و ثوابش به ميت موردنظر، نه تنها جايز است بلكه وفا به اين نذر واجب خواهد بود. البتّه در بهرهبردارى و انتفاع از نذر، تفاوتى بين تعيين نحوۀ انتفاع و يا مطلقآوردن آن نيست ولى اگر سرۀ عرفى بر صرف آن در مورد خاص باشد، بايد از آن پيروى كرد». 1
«عزّامى» نيز در كتاب«فرقان القرآن» آورده است:«... اگر كسى در موردانگيزۀ مسلمانان از نذر و قربانى براى انبياء و صالحين تحقيق كند، به اين نتيجه خواهد رسيد كه انگيزهاى جز صدقه دادن از طرف آنها و اهداء ثواب آن به روحاموات ندارند. اجماع اهل سنّت بر آن است كه صدقۀ انسانهاى در حال حيات به اموات مىرسد و مفيد به حال آنهاست. رواياتى كه در اين زمينه وجود دارند،صحيحه و مشهوره هستند» 2.
ابو داود از ميمونة نقل مىكند كه پدرم از پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّمپرسيد:
«يا رسول اللّه! من نذر كردهام چنانچه خداوند به من پسرى