139من و پيامبران قبل از من، كه تو ارحمالرّاحمينى» 1.
تا كنون از سه نوع توسل بحث شد و دانستيم كه دليلهاى قرآنى و روايى، آنها را تأييد مىكند و اين گمان كه توسل به غيرخداوند متعال، به معناى خدا انگاشتن او و عبادت غير خداست، به دو دليل باطل است:
دليل اول: اگر چنانچه توسل به دعاى پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، شخص ايشان و حقّ اوشرك باشد، بايد هرگونه توسّلى را حتى توسل به امور مادى در زندگى روز مرّه، شرك دانست. زيرا در هر دو صورت، توسل به علل و اسباب وجود دارد، عادىيا غير عادى، طبيعى يا غير طبيعى. حال آنكه بداهتاً مىدانيم كه توسل به علل و اسباب مادى در زندگى روزمره، به هيچ وجه شركآميز نيست.
دليل دوم: در بحث تعريف عبادت دانستيم كه عبادت، خضوع وخاكسارى در مقابل كسى همراه با اعتقاد به الوهيت يا ربوبيّت و يا تفويض است. در توسل به انبياء و صالحين و شهدا، هيچ يك از اين قيود وجود ندارد.توسل به اين افراد، از جهت آن است كه آنها را بندگان شايسته خداوند مىدانيم و دعايشان را مستجاب مىشماريم.
آنان در نزد خداوند از منزلت و حقوق ويژهاى برخوردارند و توسل به آنها، درياى موّاج رحمت الهى را به