10«و همگى به ريسمان خدا [قرآن و اسلام و هرگونه وسيله وحدت]چنگ زنيد و پراكنده نشويد و نعمتِ بزرگ خدا را بر خود، به ياد آريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد و او ميان دلهاى شما الفت ايجاد كرد و به بركتِ نعمت او برادرشديد و شما بر لب حفرهاى از آتش بوديد، خدا شما را از آن نجات داد. اين چنين خداوند آيات خود را براى شما آشكار مىسازد، شايد پذيراى هدايتشويد».
با بررسى و دقت در گفتار و رفتار رسول گرامى اسلام صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، اهتمام جدى آن حضرت را بر توحيد كلمه و حفظ وحدت مسلمانان مشاهده مىكنيم. وحدت؛ ضامن نيرومندى، آسايش و بهروزى است و تفرقه؛ سياهچال سستى،دشمنى و اضمحلال است.
ما در بيان گفتار و رفتار آن حضرت در اين زمينه، به ذكر نكات ذيل بسندهمىكنيم:
الف: وقتى پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم وارد مدينه شدند، اوس و خزرج پروانهوار گرد ايشان مىگرديدند. اين دو قبيله، سنگ بناى دعوت اسلام بودند،امّا تا چندى پيش (قبل از پذيرش اسلام) جنگهاى ويرانگرى بين آنان درگرفته و غبار كينه و دشمنى در بينشان پراكنده بود. در چنين شرايطى پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم وارد مدينه شده و ضرورت حل اختلاف و نزديك كردن اين دو قبيله به يكديگر را احساس مىكند. با اين هدف، اقدام به ايجاد اخوّت و دوستى بين ايندو، از طريق بستن عقد اخوّت بين آنان مىكند، تا ريشۀ اختلاف خشكيده و