90از آن‌ها «نماز تراويح» است؛ يعنى خواندن نوافل ماه رمضان با جماعت كه از بدعت‌هاى خليفۀ دوم است و در عصر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به اين شيوه كه اكنون در مساجد مى‌خوانند، اصلاً وجود نداشت. ¹

وقتى امام على عليه السلام زمام حكومت را به دست گرفت، مردم كوفه از آن حضرت خواستند براى آنان امامى براى نماز تراويح معين كند.

حضرت از تعيين امام خوددارى نمود و آن را بدعت شمرد. در اين هنگام، عمل على عليه السلام را نوعى مقابله با سيرۀ عمر دانستند و نالۀ «واعمراه!» از مسجد بلند شد. در اين هنگام امير مؤمنان على عليه السلام گفت: من امامى تعيين نمى‌كنم، خودتان تعيين كنيد. ²

شگفت آن‌كه عمر چنين نمازى را «بدعت حسنه!» شمرد. آيا «بدعت در دين» مى‌تواند حسن و زيبا باشد؟

در پايان يادآور مى‌شويم كه بايد نوافل ماه رمضان در خانه‌ها به صورت فرادىٰ اقامه شود نه در مساجد. در اين مورد كافى است به حديثى كه مسلم در صحيح خود نقل كرده توجه كنيم كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

«عَلَيْكُمْ بِالصَّلاَةِ فِي بُيُوتِكُمْ، فَإِنَّ خَيْرَ صَلاَةِ الْمَرْءِ فِي بَيْتِهِ إِلاَّ الصَّلاَةَ الْمَكْتُوبَةَ». ³

«بر شماست كه نمازها را در خانه‌هايتان بخوانيد؛ زيرا بهترين نماز، نمازى است كه در خانه خوانده شود، مگر نماز واجب كه جايگاه آن مسجد است.»