70در دامنۀ احد به دنبال پيامبر مى‌گشت. وقتى حضرت او را ديد، ميان انصار و او فاصله انداخت و فرمود: او را به حال خود واگذاريد. صفيه كنار جنازۀ حمزه نشست و گريست. هرگاه صدايش به گريه بلند مى‌شد، صداى گريۀ پيامبر صلى الله عليه و آله نيز بلند مى‌شد و اگر او آهسته مى‌گريست پيامبر هم آهسته گريه مى‌كرد. فاطمه، دختر رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله نيز مى‌گريست. پيامبر صلى الله عليه و آله به دخترش فاطمه مى‌فرمود: «هيچ كس مانند تو مصيبت نخواهد ديد.» ¹

حضرت زهرا عليها السلام پس از رحلت پيامبر پيويسته مى‌گريست و مى‌فرمود: اى پدر، تو به پروردگارت نزديك شدى و دعوتش را اجابت كردى، اكنون بهشتِ برين جايگاه تو است. ²

در طول تاريخ اسلام، گريه برگذشتگان ونزديكان درميان مسلمانان؛ اعم از صحابه و تابعان، بيش از آن است كه ما در اينجا منعكس كنيم حتى گريه‌هاى شيخين (ابوبكر و عمر) در موارد زيادى، هنگام درگذشت دوستانشان در تاريخ ثبت شده است. ³

عايشه مى‌گويد: پس از آن كه رسول خدا قبض روح شد، سر او را بر بالش نهادم و برخاسته با زنان ديگر، بر سر و صورت زدم. ⁴

سوگوارى براى عزيزان، كه از فطرت انسان سرچشمه مى‌گيرد، نه تنها مطلوب و خواستنى است، حتى تاريخ مى‌گويد: در جنگ احد، زنان