314خطا را از امامان نفى مىكند و رواياتى را كه در اين مورد وارد شده، خبر واحد مىداند كه نمىتوانند مدرك عقيده باشند و افرادى از اماميّه كه دربارۀ پيامبر و امام، معتقد به سهو هستند، به شدت مورد انتقاد قرار مىگيرند. 1
مرحوم مجلسى نيز يادآور مىشود كه مشهور در ميان اماميه اين است كه از آن حضرات سهوى صادر نشده و دلايل آنها را نقل مىكند؛ بهويژه يادآور مىشود كه امام پيوسته به وسيلۀ روح القدس يارى مىشود و او بازدارنده از سهو و خطا است.
سپس در آخر مىگويد: من در اين مسأله چيزى نمىگويم؛ زيرا هر دو طرف براى خود دلايلى دارند.
در پايان يادآور مىشويم كه عصمت انبيا و اوليا در مسائل مربوط به تبليغ رسالت و بيان احكام الهى و معارف، جاى بحث و گفتگو نيست و اگر سخنى هست، دربارۀ امور جزئى زندگى است كه ارتباط به دين و تربيت ندارد.