256پذيرا شدند. امّا آنان كه از هوا و هوس پيروى كردند، بر اختلاف دامن زدند.

بنابراين، وجود حجت الهى، ملازم با رفع اختلاف نيست. افزون بر اين، پيامبر فرمود: اهل بيت من امان امت از اختلاف‌اند ¹ با اين حال وجود حجت ملازم بر رفع اختلاف به صورت گسترده نيست.

امامان شيعه هركدام در عصر خود با بيانى استوار، راه را نشان مى‌دادند. آنان كه پذيرا شدند به سوى وحدت گرويدند و آنان كه از انديشه‌هاى نسنجيدۀ خود پيروى كردند، به اختلاف دامن زدند. اين بيان دربارۀ امامانى است كه مردم به آنان دسترسى داشتند ولى دربارۀ حضرت مهدى مسأله به شكل ديگر است و آن اين كه ارادۀ قطعى خدا بر آن تعلق گرفته است كه آخرين وصى پيامبر را دور از گزند دشمنان، در پس پردۀ غيبت حفظ كند تا روزى كه خود مى‌داند، او را براى برافراشتن پرچم عدل، آشكار سازد.

مسلّماً عدم بهره‌گيرى از امام و در نتيجه، وجود اختلاف، به خاطر اين است كه ظهور آن حضرت زمانى و در موقعيتى خواهد بود كه جهان پذيراى او باشد و گرنه به‌سان ديگر پيشوايان خواهد بود كه به شمشير ظلم يا زهر جفا، شهيد شدند.

و امّا اين‌كه مى‌گويند سيصد نفر با او در ارتباط اند، سخنى است بى مدرك و بارها گفته‌ايم وجود يك مطلب در يك كتاب نشانۀ عقيدۀ شيعه نيست. عقايد را از كتب كلامى مبرهن مى‌گيرند.

آرى، گاهى برخى از اوتاد كه از كمالات بالايى برخوردارند، به حضورش تشرف يافته و چه بسا بهره‌هاى علمى و معنوى از وجودش برگيرند.