240

پرسش 94

شيعيان به پيروان خود جرأت داده‌اند تا هر گونه گناهى را مرتكب شوند؛ آنان بر اين باورند كه: چون على را دوست دارند، هر گناهى مرتكب شوند، اشكال ندارد!؟

پاسخ

اين نيز از افتراهاى بى سند است كه در حق شيعه گفته‌اند. ظاهراً شيعه را با «مرجئه» يكى گرفته‌اند! اين مرجئه هستند كه مى‌گويند: ايمان براى نجات كافى است، هر چند همراه با عمل نباشد. شيعه درست نقطۀ مقابل آن‌ها است. نه تنها ايمان در نجات انسان كافى نيست، بلكه حبّ انبيا و اوليا و هر نوع تظاهر به محبّت آن‌ها، در صورتى مفيد است كه همراه با عمل باشد و شعار آنان اين است: ...إِنَّمٰا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ .

امام باقر عليه السلام به يكى از پيروان و شيعيان خود مى‌گويد:

«يَا جَابِرُ أَ يَكْتَفِي مَنِ انْتَحَلَ التَّشَيُّعَ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَوَ اللَّهِ مَا شِيعَتُنَا إِلاَّ مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَ أَطَاعَهُ...». ¹

«اى جابر، آيا كافى است كه كسى خود را شيعه بداند و ما اهل بيت را دوست بدارد؟! به خدا سوگند شيعيان ما كسانى هستند كه از گناهان بپرهيزند و از خدا اطاعت كنند و نشانه‌هاى شيعه همان