1) - تقيه به‌معناى اين است كه شخص با گفتار و كردار خود،دشمن و مخالف‌خود را باشتباه بيندازد بطورى كه او خيال كندآن شخص با او موافق و هم عقيده است، و آنطور كه فكر مى‌كرده نيست و در نتيجه دست از عداوت و اذيت او بر دارد. و مورد اصلى آن جايى است كه شخص ترس و وحشت داشته باشد يعنى، جايى است كه انسان ترس جان يا آبروى خود يا مسلمان ديگرى را داشته باشد، يا ترس توهين به مذهب يا توهين به‌مقدسات دين يا هتك ائمه عليهم السلام را داشته باشد، در چنين‌مواردى تقيه واجب است، يعنى انسان بايد با گفتار و عمل خود، دشمن را به اشتباه بيندازد تا از شر او در امان بماند. بلى گاهى تقيه مداراتى مطرح شده كه عمدتاً جنبۀ اخلاقى دارد و رعايت آن‌واجب نمى‌باشد خصوصاً در مواردى كه انسان را متهم به نفاق وبه عنوان منافق معرفى مى‌كنند. ضمناً فرق تقيه و نفاق اين است كه تقيه اوّلاً و بالذات در مورد خوف از دشمن و شرّ و شرارت است ولى در معناى نفاق و در مورد آن خوف وجود ندارد، دشمن و شرّ وشرارت مطرح نيست بلكه شخص منافق مى‌خواهد طرف را فريب‌دهد و براى اغراض خاصى كه دارد خود را بر خلاف آنگونه كه در واقع و در باطن هست، نزد طرف جلوه و نشان دهد. توريه اين است كه شخص لفظ و عبارتى بگويد كه معناى آن ظاهر است و طرف همان معناى ظاهرى آن را مى‌فهمد ولى آن شخص معناى ظاهرى آن را اراده نمى‌كند، بلكه معناى خلاف‌ظاهر را اراده مى‌كند ولى طرف متوجه نمى‌شود مانند سؤال‌ازاينكه خلفاى راشدين چند نفرند؟ و پاسخ اينكه اربع، اربع، اربع، كه شنونده گمان مى‌كند اربع دوم و سوم تأكيد است ولى گوينده اراده تأسيس كرده است.