169در تفسير ابن‌كثير كه از تفاسير معروف و مورد قبول اهل تسنن است، ذيل تفسير اين آيه مباركه است كه: ابن عباس و ابى بن كعب و سعيد بن جبير و سدى، اين آيه را اين گونه قرائت كرده‌اند: فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ إلى أجل مسمّىٰ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً.

و در همين تفسير است كه مجاهد گفته است: اين آيه در نكاح متعه، نازل شده است. ¹

لازم به يادآورى است كه او پس از نقل اين عبارات روايتى از حضرت امير عليه السلام نقل كرده كه رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم از نكاح موقت نهى كرد و همچنين روايت ديگرى نقل كرده كه رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم در فتح مكه از نكاح موقت منع كرد. ²

از عبارات‌تفسير ابن‌كثير كه از معتبرترين تفاسير اهل تسنن است معلوم مى‌شود كه شأن نزول اين آيۀ مباركه، ازدواج موقت است و دلالت آن بر مشروعيت متعه قطعى است.

نيز در صحيح بخارى است كه از ابن عباس از متعه سؤال كردند او گفت: متعه جايز است: «عن ابى حمزة قال: سمعت ابن عباس يُسأل عن متعة النساء فرخص» ³.

و در همين كتاب دو روايت از جابر بن عبداللّٰه و از سلمة