167
اذا امَّ احدكم الناس فليخفف فإن فيهم الصغير و الكبير و الضعيف و المريض (و ذا الحاجة) فإذا صلّى وحده فليصلّ كيف شاء 1.
هر گاه يكى از شما امام جماعت مردم شد بايد نماز را سبك و كوتاه بگيرد چون در بين نمازگزاران صغير و كبير و ضعيف و بيمار و صاحب حاجت - كه كار دارد و مىخواهد به كارش برسد - وجود دارد و آنگاه كه شخص نمازش را فرادا مىخواند هر گونه كه مايل بود بخواند. (طولانى يا كوتاه).
در روايت ديگر است كه فرمود:
اذا صلّى أحدكم للناس فليخفّف فإن في الناس الضعيف و السقيم و ذا الحاجة 2.
آنگاه كه يك نفر از شما براى مردم امام جماعت شد نماز را سبك انجام دهد، زيرا در بين مردم افراد ناتوان و بيمار و صاحب حاجت وجود دارد.
روايات به اين مضمون در كتابهاى نامبرده و غير آن در حد تواتر است ولى آنان رعايت نمىكنند و خصوصاً نمازهاى صبح را طولانى مىكنند و حال اينكه بعضى حتى در بين نماز خوابشان مىبرد.