140
انسان ملتزم شود به انجام كارى براى خداوند متعال... و نذر به مجرد نيت منعقد نمىشود بلكه بايد صيغه داشته باشد... مثل اينكه انسان بگويد براى خداست بر من اينكه روزه بگيرم و يا اينكه ترك كنم....»
و در احكام الواضحة حضرت آيت اللّٰه العظمى فاضل لنكرانى(مدظلهالعالى) در احكام نذر (مسألۀ 1910) آمده است:
النذر هو الالتزام بفعل شىء او تركه للّٰه.
و در توضيح المسائل مراجع - احكام نذر - (مسأله 2640) فرمودهاند:
نذر آن است كه انسان ملتزم شود كه كار خيرى را براى خدا بجا آورد، يا كارى را كه نكردن آن بهتر است براى خدا ترك نمايد.
بنابراين فقه شيعه و عقيدۀ شيعيان اين است كه در ماهيت و حقيقت نذر «للّٰه» بودن مدخليت دارد و اگر للّٰه (براى خدا) نباشد نذر نيست، بلى نذر كننده مىتواند ثواب كارى را كه نذر كرده،پس از انجام، به هركس كه خواست هديه كند مثلاً مىگويد:
للّه علىّ ان اذبح شاةً يا به فارسى مىگويد: براى خدا بر عهدۀ من است كه يك گوسفند قربانى كنم و گوشت آنرا به مصرف فقرا برسانم و ثواب آن را هديه مولايم آقا امام حسين عليه السلام كنم.
شيعيان وقتى مىگويند: نذر امام عليه السلام يا نذر حضرت ابوالفضل عليه السلام يا نذر حرم نمود، مقصودشان همين است كه نذر كننده ملتزم مىشود كار خير را براى خدا بجا آورد و ثواب آنرا