101بايد گفت كه متعه از اقسام نكاح و ازدواج است؛ زيرا نكاح به دائم و موقت تقسيم مىگردد و زنى كه با وى عقد نكاح موقت بسته مىشود، زوجۀ انسان و شوهر او نيز زوج آن زن مىباشد و طبعاً چنين ازدواجى داخل در آيات مربوط به ازدواج است.
اگر قرآن مىفرمايد:
«وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حٰافِظُونَ إِلاّٰ عَلىٰ أَزْوٰاجِهِمْ أَوْ مٰا مَلَكَتْ أَيْمٰانُهُمْ». 1
- و آنان كه دامان خود را پاك نگاه مىدارند مگر بر ازواج و جفتهاى خود يا كنيزان كه مال آنها هستند.
زنى كه به عقد موقت در چهارچوب شرايط ياد شده درآمده است، از افراد و مصاديق «اِلاّ على أزواجهِم» (يعنى مگر بر جفتهاى خود) مىباشد و از چهارچوب آن خارج نيست؛ به اين معنا است كه زنى كه با عقد نكاح متعه به ازدواج مردى درمىآيد، همسر و زوجۀ او خواهد بود و واژۀ «ازواجهم» آن را شامل مىگردد.
و اگر آيۀ ياد شده (در سورۀ مؤمنون)، معاشرت جنسى را براى دو گروه از زنان تجويز مىكند؛ يكى همسران و ديگرى كنيزان، زنى كه با نكاح موقت، به ازدواج درمىآيد، در قسم اول (همسران) داخل است.
شگفت از سخنانى كسانى كه آيۀ ياد شده در سورۀ مؤمنون را ناسخ آيۀ متعه در سورۀ نساء دانستهاند. در حالى كه همه مىدانيم آيۀ ناسخ بايد پس از آيۀ منسوخ نازل شود، ولى در اين مورد جريان به عكس است، سورۀ مؤمنون