70سيرهى كريمهى امام على عليه السلام در شكيب و مدارا و پاسداشت وحدت تا ابد الگوى خيرخواهان و مصلحان باقى مىماند.
وفاقگرايى در سيرهى ساير ائمهى اهل البيت
گرايش به وفاق و همگرايى در سيرهى كريمهى ائمهى هدى عليهم السلام هم جايگاه ويژهاى داشته و بررسى حيات اجتماعى آن بزرگواران نقاط روشنى را در اينباره مىنماياند. به طور كلى اين رويكرد زندگى معصومان عليهم السلام را در چند جهت مىتوان توضيح داد.
الف - صلحجويى، پرهيز از فتنه و جنگ و آشوب اجتماعى در حد مقدور؛ اين معنا به وضوح در نرمش تاريخى امام مجتبى در برابر معاويه ديده مىشود. 1 البته بايد دانست پاىبندى به آرامش و امنيت و مسالمت جويى در سيرهى ائمه هدى بطور مطلق پذيرفته نيست كه اين امر اگر به نابودى دين و گسترش تبهكارى بينجامد چارهاى جز قيام و جنبش انقلابى باقى نمىماند و نهضت عاشوراى امام حسين عليه السلام ، در همين راستا توجيه مىشود. 2 در همين هنگام اعيانى از صحابهى پيامبر صلى الله عليه و آله عافيتجويى خود را دلبستگى به وحدت قلمداد كرده و آن حضرت را از پيمان شكنى و تفرقه افكنى برحذر مىداشتند.
ب - نصيحت و ارشاد حاكمان؛ ائمه هدى عليهم السلام با آنكه حكومتهاى جور اموى و عباسى را از اساس فاقد مشروعيت مىدانستند ليكن آنگاه كه ميسر مىگشت با ارشادها و