1) .حديثى از امام صادق عليه السلام روايت شده كه «حقاً على اللّٰه أن يُدخل الضلال الجنّة» حتم است بر خداوند كه انسان‌هاى گمشده را در بهشت داخل كند. اصول كافى، ج2، باب اصناف الناس، ح3، ص383.، و از سلمان فارسى نقل شده كه گويد: آنگاه كه اميرالمؤمنين عليه السلام از پراكندگى امت اسلام به هفتاد و سه فرقه و بهشتى بودن يك فرقه خبر داد به ايشان گفته شد: «آيا انسانى كه در اين بين نه از شما پيروى كرده و نه ستيز و دشمنى پرداخته و موضع ترديد گرفته درحاليكه در عقيده‌ى خود صادق است در حكم چه كسى است؟ پاسخ داد: اينان در زمره‌ى هفتاد و سه فرقه نمى‌باشند مقصود پيغمبر خدا از آن هفتاد و سه، دشمنان و باغيان مى‌باشند... اما كسى كه خدا را به يگانگى شناخته و به پيامبر او ايمان آورد و به ولايتمان معرفت نيابد و گمراهى دشمنمان را نيز درنيابد و در صدد دشمنى هم نباشد، ... اين فرد نجات يابد و اين گروه در بين مؤمنان و كافران قرار گيرند و اغلب مردم در آنند كه به ايشان اصحاب حساب و ميزان و اعراف گفته مى‌شود...» بحار الانوار، ج28، ص16.

2) .محمد بن مسعود بن عياش سمرقندى، تفسير العياشى، ج1، ص268، ح245، المكتبة العلمية الاسلامية، تهران. شيخ صدوق هم از امام صادق عليه السلام از اجدادش از اميرالمؤمنين عليه السلام روايت مى‌كند كه «إنّ للجنّة ثمانية أبواب، باب يدخل منه النّبيون و الصديقون و باب يدخل منه الشهداء و الصالحون و خمسة ابواب يدخل منه شيعتنا و محبونا... و باب يدخل منه سائر المسلمون ممن شهد أن لااله‌الا اللّٰه و لم يكن فى قلبه مقدار ذرةٍ من بغضنا اهل البيت» هر آينه بهشت را هشت در است ... و درى كه از آن ديگر مسلمين و كسانى كه گواهى به توحيد داده و در قلبشان ذره‌اى از بغض ما اهل بيت نيست وارد مى‌شوند. صدوق، الخصال، باب الثمانية، ح6، ص408، مؤسسة النشر الاسلامى. و شيخ طوسى روايت كند كه «گروهى از مفوّضه و مقصّره كامل بن ابراهيم مدنى را به خدمت امام عسكرى عليه السلام فرستادند و اين شخص مى‌گويد: با خود گفتم كه چون نزد امام برسم از او درباره‌ى بهشت نرفتن هركس كه با من هم عقيده نيست سؤال خواهم كرد. تا آنجا كه گويد: نوجوانى را در آن سوى پرده ديدم كه گويا پاره‌ى ماه است و سن او در حدود چهار سال بود. او كه مرا ديد به نام صدايم كرد و فرمود: نزد ولى خدا و حجت او و باب علم او آمده‌اى از او بپرسى كه آيا جز هم كيشان تو كسى وارد بهشت مى‌شود؟ گفتم: آرى. آنگاه فرمود: اگر چنين نباشد كه بهشتيان بسيار اندك خواهند بود. به خدا قسم كسانى كه به آنها حقيّه گفته مى‌شود نيز داخل بهشت خواهند شد. گفتم: آقاى من! آنان كيانند؟ فرمود: كسانى‌اند كه به خاطر محبتى كه به على عليه السلام دارند به حق او قسم مى‌خورند در حاليكه نه حق او را مى‌دانند نه فضل او را ...» شيخ طوسى، الغيبة، ص246، ح216، مؤسسة المعارف الاسلامية، قم.