195
گفتمان اثنا عشريّت
در ادامهى سلسله مباحث گفتمان امامت گفتمان اثناعشريت مجال طرح مىيابد. بر اساس عقيدهى قطعى و ثابت اماميه، منصب الهى امامت پس از رحلت پيامبر اكرم به دوازده امام اختصاص مىيابد كه آنان عبارتند از: على بن ابى طالب، حسن بن على، حسين بن على، و نه تن از نسل حسين بن على و آخرين آنها مهدى امت مى باشد كه به عنوان نجات دهندهى نهايى و دادگستر جهان شناخته شده است. اماميه را از آن رو كه به امامت اين دوازده پيشوا باور آورده، اثنا عشريه گويند. مبحث كنونى به بررسى ادلهى امامت ائمهى اثنا عشر اختصاص يافته است.
نصوص خلفاى اثنا عشر در منابع اهل سنت
بى گمان براى اثبات امامت ائمهى اثنا عشر و تعيين اسامى و مصاديق آنان نتوان از كتب صحاح و مسانيد اهل سنت به نحو تفصيلى مدد گرفت ولى در اين مجموعهها احاديث انبوهى به چشم مىخورد كه در آن از دوازده پيشوا، خليفة و امير سخن به ميان آمده است. از آنجا كه اين احاديث نيازمند تأمل جدى و همه جانبه مىباشد لازم است ابتدا به نقلها و روايات آن نظر كنيم.
1) در صحيح بخارى از جابر بن سمره روايت شده:
سمعت رسول اللّٰه يقول إثنا عشرأميراً فقال كلمةً لم أسمعها فقال أبى: إنّه قال: كلّهم من قريشٍ. 1