49«آنگاه كه ابراهيم و فرزند او اسماعيل ديوارهاى بيت (كعبه) را بالا بردند.»
و يا رفعت معنوى و عظمت باطنى مراد است و اين كه خدا به اين نوع خانهها، امتياز خاصى بخشيده و مقام و موقعيت آنها را بالا برده است.
اگر مقصود «رفعت» ظاهرى باشد، به روشنى گواهى مىدهد كه خانۀ انبيا و اوليا، كه مصداق حقيقى و واقعى اين «بيوت» مىباشند، در هر حال شايستۀ تعمير و آبادى است؛ خواه در حال حيات و خواه در حال ممات، خواه در آنجا به خاك سپرده شوند (مانند خانۀ پيامبر، امام هادى و امام عسكرى - عليهماالسلام - كه مدفن آنها منزلشان است) يا در جاى ديگر. در هر حال، بايد اين گونه بيتها تعمير شوند و از ويرانى و خرابى مصون بمانند.
و اگر مقصود «رفعت» معنوى باشد، نتيجۀ آن اين است كه خداوند اذن داده است اين نوع خانهها مورد احترام و تكريم قرار گيرند و يكى از مظاهر احترام به اين نوع خانهها، حفظ آنها از ويرانى و تعمير و آبادانى و كوشش در تميزى و نظافت آنها است.
و همۀ اين رفعت ظاهرى و باطنى، براى اين است كه اين خانهها از آنِ رجالى است الهى كه همگى بندۀ خدا و مطيع فرمانهاى او بودهاند.
با وجود اين آيه و آيات ديگر، چگونه است كه وهابيها به تخريب آثار رسالت و ويران كردن خانههاى آنان پرداختند و اين مشاهد نورانى را كه زنان و مردانى شب و روز در آنجا خدا را تسبيح و تنزيه نمودهاند و به خاطر وابستگى صاحبان اين بيوت به خدا، در آنجاها گرد آمده و مشغول راز و نياز و دعا و تذلل گشتهاند، به ويرانهاى تبديل ساختند و از اين طريق كينه وعداوت