47
«اَللّٰهُ نُورُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ » آغاز شده و با جمله: «وَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ » پايان يافته است.
قرآن پس از طرح اين مثل، كه براى خود بحث گستردهاى دارد، مىفرمايد:
«فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهٰا بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ رِجٰالٌ لاٰ تُلْهِيهِمْ تِجٰارَةٌ وَ لاٰ بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ .» 1
«(اين نور و مصباح) در خانههايى است كه خد اذن داده است تا رفعت يابد و نام خدا در آنجا گفته شود. مردانى كه بازرگانى و داد و ستد، آنها را از ياد خدا باز نمىدارد، صبح و شام او را در آن بيوت، تسبيح مىگويند.»
استدلال با اين آيه نياز به اين دارد كه قبل از هر چيز دو مطلب روشن گردد:
* مقصود از «بيوت» چيست؟
دربارۀ لفظ «بيوت» يادآور مىشويم كه مفاد لفظ ياد شده، منحصر به «مساجد» نيست، بلكه مساجد و منازلى مانند منازل انبيا و اولياى الهى را كه ويژگى ياد شده در آيه را دارا مىباشند شامل است و دليلى بر انحصار مفهوم آن بر مسجد وجود ندارد و مجموع اين بيوت؛ اعم از مساجد و منازل پيامبران و رجال صالح كه كارهاى دنيا آنان را از آخرت باز نمىدارد، مركز نور خدا و شعلههاى توحيد و تنزيه و تسبيح است، بلكه مىتوان گفت: كه مقصود از