171آنان نيست بلكه نوعى تعظيم نسبت به آنان محسوب مىگردد.»
ريشۀ تمام اشتباهات آنان يك كلمه است و آن اين كه: چون براى شرك و توحيد و بخصوص مفهوم «عبادت» حد و مرزى تعيين نكردهاند، از اين جهت هر نوع بزرگداشت را عبادت و پرستش تصور نمودهاند.
همچنانكه ملاحظه مىفرماييد وى در كلام خود لفظ «عبادت» و «تعظيم» را كنار هم قرار داده و تصور كرده است كه هر دو لفظ يك معنا دارند.
و ما در بخش آينده معناى «عبادت» را توضيح خواهيم داد و به روشنى ثابت خواهيم كرد كه هر تكريم و تعظيم از بندگان صالح خدا، به قيد اين كه «بندگان» خدا هستند، به هيچ وجه پرستش طرف آنان نيست، از اين رو اين بحث را از جهت ديگر (غير از شرك در عبادت) مورد بررسى قرار مىدهيم.
شكى نيست كه قرآن مكرّر گروهى از انبيا و اوليا را با جملههاى فصيح و بليغ ستوده است.
قرآن دربارۀ حضرت زكريا و يحيى و... مىگويد:
«إِنَّهُمْ كٰانُوا يُسٰارِعُونَ فِي الْخَيْرٰاتِ وَ يَدْعُونَنٰا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كٰانُوا لَنٰا خٰاشِعِينَ ». 1
«آنان به كارهاى نيكو مىشتافتند و با اميد و بيم، ما را مىخواندند و در برابر ما فروتن بودند.»
حال اگر كسى در مجالسى كه بنام آن پيامبران بر پا گردد، آنان را به مضمون اين آيه و امثال آن توصيف نمايد و آنان را از اين طريق تجليل كند،