340قرار دارد و بناى آن از پشت شبّاك براى هر زائرى نمايان است،ولى افراد را به آن راهى نيست و روزگارى محل نماز و عبادت شيفتگان اهل بيت عليهم السّلام بوده است. ¹

در روايات اهل بيت عليهم السّلام به مناسبت‌هاى مختلفى از اين محراب ياد شده است.

امام مجتبى عليه السّلام مى‌فرمايد:مادرم فاطمه عليها السّلام را شب جمعه‌اى در محراب عبادتش ديدم كه تا طليعۀ صبح ايستاده و نام مردان و زنان مؤمن را به زبان مى‌آورد و برايشان بسيار دعا مى‌كرد و براى خود دعا نمى‌كرد،گفتم:

مادر!چرا براى خود دعا نكردى؟ فرمود:پسرم!اوّل همسايه و سپس اهل خانه. ²

و در روايات ديگر از درخشش نور از چهرۀ آن حضرت به هنگام عبادت در محراب سخن به ميان آمده است. ³]

محسّر:

(به ضمّ اول و فتح دوم و كسر و تشديد سين)،جايى است ميان مكّه و عرفه.به قولى:ميان منا و عرفه و به قولى هم:ميان مزدلفه و منا كه نه از منا است و نه از مزدلفه،بلكه وادى مستقلى است.

در حديث از جابر آمده است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:تمام عرفه موقف است و از وادى عرنه بالا رفتند و تمام جمع (مزدلفه يا مشعر الحرام)موقف است و از وادى محسّر بالا رفتند.

«محسّر»وادى كوچكى است كه از ميان منا و مزدلفه مى‌گذرد و جزو هيچ يك از آن دو نمى‌باشد.محسّر معروف همان است كه حاجيان هنگام عبور از بين منا و مزدلفه،از آن مى‌گذرند و علامات و نشانه‌هايى براى آن نصب شده است.

محصّب:

(به ضمّ اول و فتح دوم و فتح و تشديد صاد)،بر وزن اسم مفعول،از حصباء يا حصب است،به معناى پرتاب كردن سنگريزه.محصّب جايى است ميان مكه و منا كه به منا نزديك‌تر است.

امروزه به نام مجرّ الكبش معروف است و بعد از عقبۀ بزرگ،از طرف مكّه تا گشادگى ميان دو كوه را در بر مى‌گيرد.