203
سوق النبط:
بازارى است كه از دورۀ جاهلى در مدينۀ منوره وجود داشت و سالى يك بار برپا مىشد.نبط:واحدش نبطى و نباطى(به تثليث نون)و جمع آن انباط است.نبيط:قومى از عجم بودند كه در ميان دو عراق(كوفه و بصره، يا عراق عجم و عراق عرب)مىزيستند و علت نامگذارى آنان به نبط،اين بوده كه مواد قابل استخراج را از دل زمين در مىآوردند.اين نام بعدها دربارۀ تودۀ عوام و طبقات پست مردم به كار رفت.
عبارت«كلمة نبطيه»يعنى واژهاى عاميانه،از همين معنا گرفته شده است.
اين قوم ربطى به دولت معروف انباط ندارند.ظاهرا قوم نبيط به مدينه كالا مىآوردهاند و مىفروختهاند و به همين دليل اين بازار به آنان نسبت داده شده است.بازار نبط تا صدر اسلام ادامه داشت؛دليلش اين است كه در سيرۀ نبوى از آن ياد شده و آمده است كه آن حضرت بعضى شترهاى خود را از اين بازار مىخريد.
سوى:
(به ضمّ اول)،جايى است در بادية السماوه و در عراق،كه خالد بن وليد در مسير خود به شام از آنجا عبور كرد.
سويداء:
مصغّر«سوداء»،جايى است در راه مدينة النبى به شام كه تا مدينه دو شب راه فاصله دارد.
سويقه:
مصغّر«ساق»است.مشهورترين سويقهها در تاريخ مدينه سويقة الهاشميين يا سويقۀ عبد اللّه بن حسن است كه در پنجاه و يك كيلومترى جنوب غربى مدينه قرار دارد.اين سويقه در طول تاريخ بارها ساخته و تخريب شده است و امروزه از آثار باستانى است.
سهام:
(به فتح اول و دوم)،نام مكانى است در يمامه كه نبرد ميان ثمامة بن أثال و مسيلمۀ كذّاب در زمان خلافت ابو بكر، در آنجا رخ داد.در شعرى از ابو سفيان بن حارث،كه در آن،از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله معذرت مىخواهد،اين نام ذكر شده است.
السّيّ:
(به كسر سين و ياى مشدّد)، سمهودى مىنويسد:جايى است كه با مدينه پنج شب راه فاصله دارد و در ناحيۀ «ركبه»است.سريّۀ شجاع بن وهب اسدى براى سركوب جمعى از قبيلۀ