330
الرمى ليلاً الاّ للمعذور كالخائف و الرعاة و المرضى و العبيد فاذا اقام اليوم الثالث رماها ايضاً و الاّ دفن حصاه بمنى و لو بات الليلتين بغير منى وجب عليه عن كل ليلة شاة الا ان يبيت بمكة مشتغلاً بالعبادة و يجوز ان يخرج بعد نصف الليل و يجوز النفر الاول لمن اتقى الصيد و النساء اذا لم تغرب اولى الاعذارند:
1-براى كسى كه از دشمن مىترسد.
2-براى كسانيكه طول روز را به شبانى و چوپانى مشغول باشند.
3-براى بيماران كه در روز در اثر گرما و ازدحام جمعيت مقدورشان نيست.
4-براى بردگان.
10-ماندن روز سيزدهم ذى الحجة در منى واجب نيست ولى اگر آن روز را هم در منى ماند بايد هر يك از جمرات سه گانه را رمى كند و اگر نماند باقيمانده سنگريزهها را در منى دفن مىكند و مىرود.
مسئله: شب 11 و 12 كه ماندن در منى واجب بود اگر كسى در منى نماند بايد در مقابل هر شب گوسفندى كفّاره دهد مگر آن كسانيكه در مكّه بمانند و آن دو شب را تا صبح مشغول عبادت باشند كه كفّاره نيست.
و مقصود از وجوب بيتوته در منى عبارتست از بودن از غروب آفتاب تا نصف شب است و پس از آن مجاز است و به هر جا كه بخواهد مىرود.
مسئله: بر كسى كه از شكار پرهيز نكرده و نيز از زنها اجتناب نكرده است واجب است شب سيزدهم را هم در منى بماند و روز آن جمرات سه گانه را رمى كند و همچنين كسى كه روز دوازدهم آنقدر در منى بماند و بيرون رفتن را تأخير اندازد تا آفتاب غروب كند واجب است تا نصف شب سوم در منى بماند و پس از آن مجاز است به بيرون رفتن و واجب نيست كه روز سيزدهم را بماند و سنگ بياندازد.
[ضمناً بيرون رفتن از منى به نيت ختم عمل در روز دوازدهم نفر اوّل نام