287 تسعة ايام و في الظبى و الثعلب و الارنب شاة فان عجز فضّ ثمنها على البر و اطعم عشرة مساكين لكل مسكين مدانّ و الفاضل له و لا يجب عليه التتميم فان عجز صام عن كل مدين يوما فان عجز صام ثلثة ايام و في كسر بيض النعام اذا تحرك الفرخ لكل بيضة بكرة من الابل و ان لم يتحرك ارسل فحولة الابل في اناث بعددها فالناتج هدى لبيت اللّٰه تعالى فان عجز فعن كل بيضة شاة فان عجز اطعم عشرة مساكين فان عجز صام ثلثة ايام و في بيض روزه بدارد [دقيقا نصف مقداريكه در كفاره شتر مرغ بود].

كفاره آهو و روباه و خرگوش:

در مرحله اول يك گوسفند بايد فديه بدهد.

و در مرحلۀ دوّم اگر گوسفندى نيافت بايد به قيمت آن گندم خريدارى نموده و ده مسكين را اطعام كند آنهم براى هر مسكينى دو مد طعام باز هم اگر باقيمانده داشت مال خود مالك خواهد بود و اگر كمتر بود جبران لازم نيست.

و در مرحلۀ سوّم اگر بهاى گوسفند را ندارد عوض هر دو مد يك روز روزه بگيرد يعنى ده روز تمام و اگر اينهم ميسور نبود در مرحلۀ چهارم سه روز روزه بگيرد.

كفاره تخم شتر مرغ

: در مرحله اول اگر شخصى در حال احرام تخم شتر مرغ را بشكند چنانچه جوجه در داخل آن بحركت در آمده باشد براى هر تخم كه شكسته بايد يك شتر جوان بپردازد [شتريكه دو سال را تمام كرده وارد سال سوم شده]و اگر چنانچه هنوز جوجه در داخل تخم به حركت در نيامده بايد به شماره تخمهائى كه شكسته شتران ماده فراهم نموده و شتر نر بر آنها رها كرده و هر كدام كه آبستن شدند و بچه آوردند آن بچه را هديه خانۀ خدا بايد كند.

در مرحلۀ دوّم اگر عاجز شد از اين كارها بايد بجاى هر تخمى كه شكسته يك گوسفند كفاره دهد [البته تخمهاى صحيح كه قابل جوجه را دارند نه تخم فاسد].