285
الاول في كفارات الصيد و هو الحيوان المحلّل الممتنع في البر و يجوز صيد البحر و هو ما يبيض و يفرخ فيه و الدجاج الحبشى ففي النعامة بدنة شكار حيواناتى كه سه صفت دارند: حلال گوشت هستند 2-وحشى هستند يعنى رام انسان نيستند و از انسان فرار مىكنند بر خلاف حيوانات اهلى 3-در خشكى زندگى مىكنند مثل آهو و شتر مرغ و. . . بنابراين شكار نمودن حيوانات حرام گوشت از قبيل كفتار پلنگ پرندههاى شكارى نظير باز و شاهين، مار و عقرب و. . . حرام نبوده و موجب كفاره نيست [البته برخى از حيوانات حرام گوشت از قبيل روباه و خرگوش و سوسمار و موش صحرائى و خارپشت و شپش و. . . ملحق به حلال گوشت بوده و صيد آنها حرام است چنانچه در ادامه خواهد آمد]و نيز كشتن حيوانات اهلى نظير گاو و گوسفند و. . . حرام نيست و كفاره هم ندارد و نيز شكار حيوانات حلال گوشت دريائى هم بلامانع است و آن عبارتست از حيوانيكه هم در دريا تخم مىگذارد و هم جوجه مىگذارد [پس اگر يكى از ايندو صفت را در خشكى انجام دهد صيد او جايز نيست و لو ملازم آب باشد همانند مرغابى]و نيز مرغ حبشى هم صيدش جايز است.
[نكته: جناب شهيد ثانى در شرح لمعه ج 1 ص 223 قيدى را هم افزودهاند كه وحشى بودن بالاصالة باشد پس اگر حيوانى بالأصاله اهلى بود و بعد وحشى شد مثل شتر يا گاو و صيد او موجب كفاره نيست ولى فرمايش جناب علامه در تبصره مطلق است يعنى هم وحشى بالأصالة را شامل مىشود و هم بالعرض را]با حفظ اين ضابطه وارد تفصيل مطلب مىشويم:
كفاره شتر مرغ:
هر گاه انسان در حال احرام شتر مرغى را صيد نمايد كفاره مرتبه دارد و آن اينكه:
در مرحلۀ اول اگر تمكن دارد بايد يك شتر كفاره بدهد [مصارف كفارات