179 [363] اگر براى خريدارى و ذبح، به كسى نيابت دهد بايد مطمئن شود كه عمل كرده است و گمان كفايت نمى‌كند.(1) بنابراين بهتر است به افراد مورد اطمينان نيابت دهند.(م1048)

[364] اگر به كسى نيابت بدهد براى خريدارى كردن و ذبح و نايب انجام دهد و بعد از آن، شخصِ مُحرم احتمال داد كه نايب به شرايط عمل نكرده است؛ مثلاً حيوان لاغرى خريده است. به اين احتمال اعتنا نكند و ذبح او كافى است.(م1047)

[365] چون معمولاً كسانى كه از طرف زائران براى ذبح نايب مى‌شوند در قربانگاه ذبح را به ديگرى مى‌سپارند، بهتر است به نايب اين وكالت را بدهند كه او حق داشته باشد خودش ذبح كند يا به ديگرى بسپارد.(م1105)

[366] اگر شخصى بدون گرفتن وكالت در ذبح، از طرف همسرش يا شخص ديگرى قربانى نمايد و به خيال اين‌كه او راضى است و مطمئن است كه اگر به او بگويد خوشحال مى‌شود، كافى نيست.(2)(م1088 و 1089) آيةاللّٰه‌تبريزى : اگر نايب مورد اطمينان باشد و خبر دهد بعد از ذبح،كافى است.

آيةاللّٰه بهجت: احتياطاً اطمينان لازم است.

آيةاللّٰه بهجت: چنانچه احراز رضايت كرده و شاهد حال دالّ بر رضايت بوده، به طورى كه اگر او بفهمد راضى است، كفايت مى‌كند.

آيةاللّٰه خامنه‌اى: بنابر احتياط واجب بدون اجازۀ قبلى از او، كفايت نمى‌كند.