140 عَمَلي ضَعيفٌ ، فَضاعِفْهُ لي وَتَقَبَّلْهُ مِنّي ، أَللَّهُمَّ لَكَ سَعْيي ، وَبِكَ حَوْلي وَقُوَّتي، تَقَبَّلْ مِنّي عَمَلي يا مَنْ يَقْبَلُ عَمَلَ الْمُتَّقينَ».

و همين كه از محل هَروَله گذشت بگويد:

«يا ذَا الْمَنِّ وَالْفَضْلِ وَالْكَرَمِ وَالنَّعْماءِ وَالْجُودِ، اغْفِرْ لي ذنُوبي ، انَّهُ لاٰ يَغْفِرُ الذّنُوبَ الّا أَنْتَ » .

و هنگامى كه به مروه رسيد بالاى آن برود و آنچه را كه در صفا گفته شد بجا آورد و بخواند دعاهاى آنجا را به ترتيبى كه بيان شد.

و پس از آن بگويد:

« أَللَّهُمَّ يا مَنْ أَمَرَ بِالْعَفْوِ، يا مَنْ يُحِبُّ الْعَفْوَ، يا مَنْ يُعْطي عَلَى الْعَفْوِ ، يا مَنْ يَعْفُو عَلَى الْعَفْوِ، يا رَبَّ الْعَفْوِ ، الْعَفْوَ الْعَفْوَ الْعَفْوَ » .

و مستحب است در گريه كردن كوشش كند و خود را به گريه وادارد و در حال سعى دعا بسيار كند و بخواند اين دعا را:

« أَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ حُسْنَ الظَّنِّ بِكَ عَلىٰ كُلِّ حالٍ، وَصِدْقَ النِّيَّةِ في التَّوَكُّلِ عَلَيْكَ » .