90شود براى انجام دادن اعمال عمره تمتّع، و قصد ترك محرّمات احرام را داشته باشد، نيّت از او محقق شده و واجب نيست آن را بر زبان آورد ولى اگر بخواهد آن را بر زبان بياورد مىتواند اين جمله را بگويد: «مُحرم مىشوم به نيّت عمرۀ تمتع از حج واجب يا مستحب قربةً إلى اللّٰه» .
298 1 اگر كسى اعمال عمره و حج را به صورت كامل نداند و بتواند قبل از هر عمل آن را ياد بگيرد، يا كسى او را راهنمايى كند و نيّت او مُحرم شدن براى انجام دادن اعمالى باشد كه بر عهدۀ اوست، كفايت مىكند.
299 2 در احرام علاوه بر قصد قربت، لازم است كه نوع احرام را مشخص نمايد كه براى عمره است يا حج، براى حجِ واجب است يا مستحب يا نذرى و امثال آن.
300 3 شخصى كه مىخواهد حج تمتّع به جا آورد بايد به نيّت احرام عمرۀ تمتّع مُحرم شود و اگر قبل از مُحرم شدن مىداند كه محتاج به بيرون رفتن از مكه مىشود، مىتواند اول به عنوان عمرۀ مفرده مُحرم شود و اعمال آن را انجام دهد و از مكه خارج شود و مجدّداً به نيّت عمرۀ تمتّع از ميقات مُحرم شود و فاصله شدن يك ماه معتبر نمىباشد.
301 4 در تمام اعمال عبادى اعم از نماز روزه حج و غير آن، جارى كردن نيّت بر زبان و حتى گذراندن آن از ذهن، لازم نيست بلكه همين كه كار شخص با قصد و داعى باشد كافى است.
واجب سوّم احرام «تلبيه»
302 1 بعد از پوشيدن جامۀ احرام و نيّت نمودن، با گفتن تلبيه، احرام محقق مىشود. تلبيه عبارت است از: «لَبَّيْكَ اللّٰهُمّ لَبَّيْكَ، لبّيك لاٰ شَريٖكَ لَكَ لَبَّيْكَ» . و بنا بر احتياط اين جمله بدان اضافه شود:
«إِنَّ الحَمْدَ وَ النِعْمَةَ لَكَ وَ المُلْكَ، لا شَريكَ لكَ لَبَّيْكَ»