متن کتاب جامع الفتاوی - جلد 1 - صفحه 165

(1 تا 390)

165كسى كه جهلًا طواف عمره را ترك كند تا وقت آن فوت شود بايد يك شتر قربانى كند¹.

مسأله 390 - وقت فوت طواف، وقتى است كه اگر بخواهد آن را با بقيۀ اعمال عمره بجاآورد نتواند وقوف به عرفات كند.²

مسأله 391 - اگر سهواً طواف را ترك نمايد لازم است آن را انجام دهد هروقت كه باشد³ و اگر به وطن خود برگشته و نتواند به مكه بازگردد يا مشقت داشته باشد بايد

(1)) . آيات عظام تبريزى، خوئى، مكارم: لازم نيست.

(2)) . آيات عظام: بهجت، جوادى و زنجانى: ميزان در تنگى وقت... بيم از دست رفتن وقوف اختيارى عرفات است.آيات عظام: تبريزى، خوئى، سبحانى و فاضل: يعنى نتواند خود را به اندازه درك مقدار ركن از وقوف - مسمّاى وقوف اختيارى - به عرفات برساند.آية اللّه سيستانى: آخر زمان آن وقتى است كه بتواند اعمال عمره را تا ظهر روز عرفه تمام كند.

(3)) . آية اللّه تبريزى، آية اللّه خوئى: اگر قبل از فوت وقت طواف متذكر شود، بايد تا وقت نگذشته قضا كند.

مشخصات کتاب

جامع الفتاویجلد:1:موسوی شاهرودی، مرتضیناشر:[بی نا]محل نشر:[بی جا] - [بی جا]سال نشر:0

دریافت فایل ارجاع:

BibTex | Endnote

سایر جلدهای کتاب:

جلد 1