متن کتاب جامع الفتاوی - جلد 1 - صفحه 139

(1 تا 390)

139مسأله 293 - اگر در روغن بوى خوش نباشد ماليدن آن كفاره ندارد¹ و اگر در آن بوى خوش باشد² كفاره‌اش يك گوسفند است هرچند از روى اضطرار باشد.³

«گرفتن ناخن»

مسأله 294 - جايز نيست محرم ناخن دست يا پاى خود را بگيرد حتى بعض آن را و فرقى نيست با ناخن‌گير باشد يا هر وسيله ديگر بلكه زائل كردن ناخن با دندان يا سوهان نيز جايز نيست.

مسأله 295 - گرفتن ناخن ديگرى عيبى ندارد گرچه ديگرى نيز محرم باشد بنابراين محرم مى‌تواند ناخن محرم ديگرى را براى تقصير بگيرد.

مسأله 296 - اگر بقاى ناخن موجب اذيت و آزار باشد مثل اينكه بعض آن جدا شده و بعض ديگر مانده و موجب ناراحتى مى‌شود گرفتن آن جايز است⁴ لكن بايد⁵ كفاره بدهد.

(1)) . آية الله زنجانى: كفاره ماليدن روغن در صورتى كه از روى علم و عمد باشد يك گوسفند است؛ و اگر از روى نادانى باشد غذا دادن يك فقير است، و فرقى بين روغن خوشبو و غير آن و حالت اختيار و اضطرار نيست. و كفاره خوردن روغنى كه در آن زعفران و مانند آن باشد يك گوسفند است.آية الله نورى: كفاره ماليدن روغن به بدن، يك گوسفند است، اگرچه از روى اضطرار باشد.

(2)) . آية اللّه خامنه‌اى: اگر روغن را معطّر كرده باشند مانند كرمهاى معطر و امثال آن بعيد نيست كه كفاره نداشته باشد.

(3)) . آية اللّه فاضل،. آيه الله جوادى: در حال اضطرار كفاره ثابت نيست.

(4)) . آية الله زنجانى: اگر باقى ماندن آن موجب حرج باشد و براى گرفتن هر ناخن در حال ضرورت بايد يك مشت طعام بدهد و براى ده ناخن ده مشت و گرفتن قسمتى از ناخن كفاره ندارد.

(5)) . آية اللّه فاضل: مى‌تواند براى هر ناخن يك كف طعام بدهد.

مشخصات کتاب

جامع الفتاویجلد:1:موسوی شاهرودی، مرتضیناشر:[بی نا]محل نشر:[بی جا] - [بی جا]سال نشر:0

دریافت فایل ارجاع:

BibTex | Endnote

سایر جلدهای کتاب:

جلد 1