90حدود 1800 نفر براى حج آماده نمود و از قبايل عرب، هر چند مشرك بودند، دعوت به همراهى نمود. تا بدين وسيله، هم تبليغى از اسلام شده باشد و هم چهره واقعى قريش كه خود را پردهدار كعبه و مناديان امنيت و صلح مىدانستند، بر ملا گردد. كاروان در منطقه «حديبيه» با لشكر مسلح دشمن مواجه شد. كاروان پيامبر(ص) با حال احرام و آماده عبادت و لشكر قريش با لباس رزم و آماده خونريزى. پيامبر(ص) رسماً تصميم خود را بر حج خانه خدا در ميان مسلمانان اعلام نمود و به وسيله پيكهايى به مشركين قريش نيز ابلاغ كرد. از آنجاكه نبرد با حاجيان عملى بسيار زشت و بر خلاف سنتهاى ديرين عرب بود؛ خصوصاً از جانب مكيان كه هميشه به ميزبانى حجاج از هر طايفه و قشرى افتخار مىكردند، در تصميم به جنگ با مسلمانان مردد شدند و در نهايت پيماننامه «صلح حديبيه» ميان قريش و پيامبر خدا(ص) منعقد گرديد. به موجب اين پيمان، مقرر شد روابط حسنه ميان قريش و مسلمانان برقرار شود. 1
مفاد صلح حديبيه
1. محمدبن عبداللّه و قريش متعهد مىشوند كه مدت ده سال جنگ را بر ضد يكديگر ترك كنند، هيچ يك از دو طرف بر ديگرى نتازد و اسيرى از يكديگر در بند ندارد و...
2. هر كس بخواهد با محمد پيمان ببندد آزاد است و هركس دوست دارد با قريش پيمان برقرار سازد آزاد است.
3. هرگاه فردى از قريش، بدون اذن بزرگتر خود از مكه فرار كند و به ياران محمد بپيوندد، محمد بايد او را به قريش بازگرداند ولى اگر از اصحاب محمد كسى به قريش پيوست، لازم نيست او را باز گردانند.
4. از اين پس، اسلام بايد در مكه علنى باشد و نبايد كسى را به اجبار بر عقيدهاى واداشت و يا او را به سبب عقيدهاش آزار داد و يا سرزنش كرد.