497تنظيم كرده‌اند آموخت. خوشبختانه در حوزه علميه قم، اساتيد مجرّب در اين مورد فراوانند.
در مقام مناظره، بايد از قرآن كريم بيشتر بهره گرفت كه دلالت قاطع بر موضوع دارد و در اين مورد پيشنهاد مى‌شود كه كتاب «بحوث قرآنية فى التوحيد والشرك» محور تدريس قرار گيرد و عزيزان در پرتو تسلّط به زبان و نقد مكتب، به وظايف خود جامه عمل بپوشانند.
در اينجا دو بند از عقايد وهابيان را مطرح مى‌كنيم و آن را از طريق آيات قرآنى به نقد مى‌كشيم:
1. بزرگداشت ميلاد پيامبر
خطيبان وهابى در سخنرانى‌هاى خود، از دو چيز بيشتر نام مى‌برند: الف: شرك ب: بدعت، تو گويى در قوطى آنها جز اين دو واژه، چيز ديگر نيست و همگان از خطبه واحدى پيروى مى‌كنند و بر اين جمله‌ها اصرار مى‌ورزند كه «شَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا، وَكُلُّ مُحْدَثٍ بِدْعَةٌ، وَ كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَ كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّارِ» و از اين شيوه مى‌خواهند امور مسلمانان؛ مانند بزرگداشت ميلاد پيامبر و تبرّك به آثار باقيمانده از آن حضرت را، بدعت معرفى كنند كه سرانجامِ آن آتش است.
اكنون ببينيم بزرگداشت پيامبر(ص) بدعت است يا تكريم، كه قرآن بر آن تأكيد دارد؟
قرآن كريم در آيه‌اى مى‌فرمايد: (... فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ ...). 1
«آنانكه به پيامبر ايمان آورده و او را كمك مى‌كنند و به تكريم و تعظيم مى‌پردازند.»
از اين سه جمله استفاده مى‌شود كه مسلمانان در برابر پيامبر، سه نوع تكليف دارند: 1. ايمان 2. كمك به او 3. تكريم و تعظيم او.
آيا اين سه وظيفه منحصر به زمان پيامبر است يا پس از آن نيز جريان دارد؟ اگر شقّ