330كه با ابن صياح دارد، نتوانسته است بيدق خود را بفرستد تا چه شود؟» 1 نيامدن امير جبل نيز مانعى بر سر راه زائران عجم براى گذر از راه جبل بود. ميرزا داود تصريح مى‌كند كه امسال به خاطر نيامدن امير جبل، ايرانى‌ها مى‌بايست با حمل شامى برگردند. 2 توصيه‌اى كه معتمدالسلطان سقاباشى ناصرالدين شاه، به نقل نايب الصدر در سال 1305به زائران راه جبل داشته، اين است كه حاجى بايد توان كجاوه‌نشينى يا تخت نشينى داشته باشد «آب هم همراه بردارد كه سخت نگذرد».
طبعا كسانى كه پياده مى‌آيند يا مى خواهند سربار ديگران باشند، ممكن است جانشان را از دست بدهند. ويژگى عمدۀ راه جبل اين بود كه زائر ايرانى در رفتن به حج، مسيرش از عتبات مى‌گذشت و اگر زائرى هم اراده زيارت عتبات را داشت، پس از اعمال حج باز از همين راه نجد و جبل به عراق باز مى‌گشت. 3 به هر روى، زائر ايرانى كه مى‌بايست روزها و شب‌ها روى شتر سفر كند، گاه اجازه آن كه براى نماز از كجاوه و شكدف پايين بيايد نداشت و مى‌بايست همانجا نمازش را مى‌خواند. گاه مى‌شد كه زائرى خوابش مى‌برد يا به دليلى از شتر مى‌افتاد و مى‌ماند. چنان كه حاجى شيخ جعفر ترشيزى براى امين الدوله گفته بود كه «در راه جبل، نيم‌شبى كه روى شتر به تهجّد مشغول بوده، از سرين مركب سُريده، نماز را نبريده، از قافله باز مانده... تقدير آن قدر مساعد بوده است كه خرجين شيخ هم با خودش به زمين افتاده... درين حال عربى سوخته سياه از راه مى‌رسد... تفقّدى از حالش كرده رحمت مى‌آرد... مى‌رود از يورت و مسكن خودش شترى و مرد ديگر مى‌آرد... براى راحت و بستن شكسته‌ها، شيخ را در مضيف قبيله يك اربعين قبول مى‌كنند و پس از شفا و عافيت به نجف مى‌رسانند.» 4 اگر حاجى آن اندازه توان مالى داشت كه بتواند تخت روان اجاره كند، به راحتى مى‌توانست در همانجا به مطالعه هم بپردازد. 5 امين الدوله، در جاى ديگرى هم نوشته است كه «در اين صحرا طى طريق مى‌كنيم و در تنهايى به مطالعه تاريخ مكه و مدينه