217قيس 1 مىگويد: آيه «اينان دو گروهاند كه درباره پروردگارشان به نبرد پرداختند.» 2در شأن آنان نازل شده و منظور كسانى هستند كه در روز بدر با هماوردان خود مبارزه كردند؛ مانند على(ع)، حمزه، عبيده، شيبة بن ربيعه، عتبة بن ربيعه و وليد بن عتبه. 3
مبارزه در نبرد احُد
طلحة ابن ابى طلحه، 4 پرچمدار مشركان در جنگ احد وارد ميدان شد و مبارز طلبيد. على(ع) پرسيد: قصد مبارزه دارى؟ طلحه گفت: آرى و اينجا بود كه مبارزه را آغاز كردند و پيامبر خدا(ص) با دو زره و يك كلاه خود و سپر، در زير پرچم ايستاده بود؛ على(ع) و طلحه به هم رسيدند. على(ع) ضربهاى بر سر او وارد كرد و شمشير سر او را شكافت تا جايى كه به محاسنش رسيد، طلحه به زمين افتاد و على(ع) بازگشت. به على(ع) گفتند: او را كشتى؟ گفت: وقتى به زمين افتاد و عورت خود را آشكار كرد، دلم به حالش سوخت و دانستم كه خداوند تبارك و تعالى او را خواهد كشت و او اولين قربانى است.
اين همان چيزى است كه واقدى 5 در «گفتههاى جنگ احد» آورده است. سپس گفت: پيامبر(ص) با كشته شدن طلحه مسرور گشت و تكبير سر داد و مسلمانان نيز تكبير گفتند و در پى آن، سپاهيان پيامبر خدا(ص) به مشركان حملهور شدند. 6
ابن هشام 7 و ابن سعد 8 و ابن سيدالناس 9 و ابن كثير 10 نيز چنين نقل كردهاند.
همه روايات حاكى از آن است كه على(ع) توانست در اين مبارزه به يكى از پرچمداران مشركان چيره شود و در پى آن، حمله به صفوف دشمنان آغاز شد.
واقدى آورده است كه: على(ع) امية بن ابى حذيفه را زرهپوش و با نقابى آهنين بر چهره ديد كه پيش آمد و گفت: امروز، زمان تلافى است. مردى از مسلمانان جلوى او را گرفت كه بلافاصله اميه او را كشت. على(ع) فرمود: در برابر او ايستادم و با شمشير بر فرقش زدم، چنان كه شمشيرم كنار شد، چون قد من كوتاه بود، او با شمشير بر من ضربه مىزد اما من با سپر جلوى ضربات او را مىگرفتم تا اينكه شمشير در نيام كرد و من با ضربه پايش را