308«تسترى» در قاموس الرجال، پس از نقل اين روايت، مى‌نويسد:
وبعد هذا الخبر المشتمل على غايه القدح فيه لابد ان يحمل قول المفيد في ارشاد و لكلّ واحد من ولد أبى الحسن موسى فضل و منقبة مشهورة على الفضائل الدّنيويّه و اما الدينيّة فالرجال كان عاريا منها و متلبّسا بكلّ الرذائل و المثالب منها. 1
بعد از اين خبرى كه دربردارنده نهايت خرده‌گيرى از اوست، به ناچار بايد آن را بر گفتار شيخ مفيد(رحمه الله) كه مى‌گويد: براى هريك از فرزندان ابوالحسن موسى(ع)، فضل و منقبتى است، به فضايل دنيوى حمل نماييم؛ زيرا عباس بن موسى(ع) در مسائل دينى و معنوى، از آن تهى بوده و دربردارنده بدى‌ها و پستى‌هاست.
مامقانى نيز در تنقيح المقال مى‌گويد:
اگرچه شيخ طوسى(رحمه الله)، او را توثيق نموده است، اما با وجود اين روايت، وثاقت او محل نظر است؛ زيرا منازعه او با برادرش، امام رضا(ع) و گفتار تند او با آن حضرت، وى را از وثاقت و عدالت خارج مى‌نمايد؛ مگر اينكه ثابت شود او توبه كرده است و امام نيز توبه او را پذيرفته باشد. 2
آيت الله العظمى خويى، نيز پس از اشاره به نبودن نام عباس بن موسى(ع) در بقيه نسخه‌هاى رجال شيخ طوسى، درباره وثاقت او، ترديد مى‌نمايد مى‌گويد: «اگرچه وثاقتش ثابت نشده، اما به علت ضعيف بودن روايت كافى و عيون، نمى‌توان حكم قطع به انحرافش داد..»..
براقى در «تاريخ كوفه»، خبرى را نقل مى‌كند كه بيانگر وثاقت و عدالت اوست. او مى‌نويسد:
حميد بن عبدالحميد كه فرماندار قصر بن هبيره، از طرف حسن بن سهل سرخسى، وزير مأمون عباسى بود، عباس بن موسى(ع) را عامل خود در كوفه قرار داد و به او دستور داد تا براى برادرش، امام رضا(ع)، از مردم بيعت به عمل آورد و اين در سال 202ه .ق، بوده است. 3