291اختلاف جزئى در نسب ادعا شده براى رفاعى، و با بيان اينكه هيچ‌يك از علماى نسب براى حسين بن احمد مزبور فرزندى به نام محمد، ذكر نكرده است و اين ادعا را فرزندانِ فرزندان وى مطرح كرده‌اند. 1
همچنين ابن طولون صالحى، مورخ بزرگ نيز با صراحت گفته است: «سرور من، احمد بن رفاعى، نسلى نداشت و «شريف» (سيّد) نبود». 2
پدر شيخ احمد رفاعى، پس از ورود به عراق، در روستاى «ام‌عبيده» در منطقه «بطائح»، ساكن شد و با خواهر شيخ منصور زاهد بطائحى، ازدواج كرد و از وى، داراى فرزندانى شد. او در زمانى كه همسرش به فرزندش احمد حامله بود، از دنيا رفت. از اين‌رو شيخ منصور بطائحى، تربيت خواهرزاده خود را برعهده گرفت. گويند او در اول محرم سال 500ه .ق، به دنيا آمد. رفاعى در فقه، مذهب شافعى داشت. او فرزندى نداشت و پس از وى، طريقت او را فرزندان برادرش، ادامه دادند. 3 طريقت شيخ احمد رفاعى در تصوف، با انتساب به وى، به نام «رفاعيه» شهرت يافته است و البته گاهى در گذشته، به نام «احمديه» و «بطائحيه» نيز شناخته مى‌شده است. يكى از ويژگى‌هاى اين طريقت، كارهاى عجيب و خارق‌العاده‌اى بوده كه از صوفيان اين طريقت، سر مى‌زده است و در منابع تاريخى، به نمونه‌هايى از آنها اشاره شده است؛ از جمله خوردن مارهاى زنده، وارد شدن به تنور داغ و پر از آتش و سوار شدن بر شير و حيوانات وحشى. 4
شيخ احمد رفاعى، ميان صوفيان اهل‌سنت دوره‌هاى متأخر، جايگاه ويژه‌اى دارد؛