385در انتهاى شهر بغداد، در كراده شرقى، قبر سيد جليل، سيد ادريس قرار دارد كه نسبش به امام حسين(ع) فرزند اميرمؤمنان على(ع)، به هفت واسطه مىرسد و داراى زيارتگاه و مرقدى است كه اهالى براى رفع حوايجشان، به آن نذر مىكنند. 1
دكتر عباس فاضل سعدى، در رسالهاى كه به سال 1971م، با نام السيد ادريس، نسبه، حياته و مرقده تأليف نموده و در سال 1391ه .ق، به چاپ رسانده است، نظر ديگرى درباره نسب سيد ادريس دارد. او مىنويسد:
نسب شريف سيد ادريس، با هجده واسطه، به امام هفتم مىرسد كه از اين قرار است؛ سيد ادريس بن جمّاز بن نعمة الله بن على يعيش بن النضير بن يحيى منصور بن محمد بن يحيى بن محمد ابى الحارث بن عبدالله بن محمد ابى الحرث ابن على بن عبدالله بن محمد المحدث بن طاهر بن حسين القطعى بن موسى ابى سبحة بن ابراهيم المرتضى بن امام موسى كاظم(ع). در سال 914ه .ق، از طرف شاه اسماعيل صفوى، به سمت نقيب النقبايى منصوب شد و به سال 948ه .ق در بغداد، درگذشت و در املاك خود، دفن گرديد. او ملقب به بهاءالدين بود. اين مطلب در سند موقوفهاى كه به تاريخ 954ه .ق، نوشته شده بود، آمده است. 2
سيد ضامن بن شدقم، پس از ذكر اين نسب، با اندكى اختلاف مىنويسد:
در رجب سال 1079ه .ق، براى بار دوم به زيارت ابوعبدالله حسين(ع) به كربلا مشرف شدم. در آنجا به سيد سلطان بن عبدالكاظم بن محمد دراج و سيد نصرالله ابن على بن جماز رسيدم كه نسبشان را برايم بيان داشتهاند و آنان به آل يحيى معروفاند. جدشان، سيد على يعيش، مدتى اسير در قم بود. او چهار فرزند از خود، به يادگار گذاشت كه نعمتالله، يحيى، عبدالله و ابوطالب، نام داشتند.
از نعمتالله، جماز متولد شد. جماز نيز صاحب فرزندى به نام ادريس شد كه نسل