88فرمود: «خداوند متعال در نيمه شعبان به آسمان دنيا نزول مىكند و به تعداد موى گوسفندان قبيله بنىكلب مردم را مىآمرزد». 1
مقصود از نزول پروردگار، همان نزول رحمت ويژه در آن شب مبارك است و اينكه پيامبر(ص) سر به آسمان بلند كرده بود، بر اين مطلب دلالت دارد كه ايشان در حال دعا و مناجات با خداى خويش بوده است.
در خبر ديگرى از عايشه به نقل از پيامبر خدا(ص) آمده است:
جبرئيل نزد من آمد و گفت: «امشب، شب نيمه شعبان است و خداوند امشب به تعداد موى گوسفندان بنىكلب بندگانش را از آتش دوزخ نجات مىدهد. ولى خداوند در اين شب به مشرك، كينهجو، ترككننده صله رحم، عاق والدين و شرابخوار نظر رحمت نمىكند». 2
زمخشرى در كتاب الفائق مىنويسد: «امسلمه به دنبال پيامبر خدا(ص) رفت و او را در بقيع يافت». 3
سجده پيامبر خدا(ص) در بقيع
ذهبى از عايشه روايت كرده است:
حبيبم رسول خدا(ص) در شب نيمه شعبان به بستر خويش رفت. سپس برخاست و وضويى ساخت و به سرعت از خانه خارج شد. به دنبال او رفتم و در بقيع