57بيهقى از راويان و محدثان ديگر، بارها همين حديث را نقل نموده و رفتن به بقيع را با اقتدا و تأسى به پيامبرخدا(ص) توصيه مى‌كند و آن را در ادامۀ حكم الهى مٰا آتٰاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ مى‌شمارد.

و نيز مى‌گويد: بايد در بقيع حضور يافت و با كلماتى كه پيامبر(ص)، اهل بيت(عليهم السلام) را مخاطب قرار مى‌داد، به آنها درود فرستاد و از خدا طلب مغفرت كرد.

اين نكته در صفحات 249 و 250 سنن كبرى، مورد بحث تفصيلى قرار گرفته است.

2. حاكم نيشابورى

حاكم نيشابورى در مستدرك، مطالبى در فضيلت و حرمت بقيع آورده كه به نمونه‌هايى از آن اشاره مى‌كنيم:

عَنْ عِكْرَمَة، عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَهُ عَنْهُ: مَشَى مَعَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ [وآله] وَسَلَّمَ إلَى بَقِيعِ الْغَرْقَدِ حِينَ وَجَّهَهُمْ ثُمَّ قَالَ : انْطَلِقُوا عَلَى اسْمِ اللهِ اللَّهُمَّ أَعِنْهُمْ». ¹

«از عكرمه و او از ابن عباس نقل كرده، آنگاه كه پيامبر(ص) آنها را بر رفتن به بقيع امر كرد، با آنها قدمى راه رفت و آنگاه به ايشان فرمود: برويد به نام خدا و از خدا خواستند كه: خدايا! آنها را يارى فرما!»

3. محمد بن يزيد القزوينى

همچنين محمدبن يزيد القزوينى، ابن ماجه، (سنن: ج1)، مواردى در اهميت بقيع آورده است:

«قَالَ: مَرَّ النَّبِيُّ صَلَّى الله عَلَيْهِ [وآله] وَسَلَّمَ فِي يَوْمٍ شَدِيدِ الْحَرِّ، نَحْوَ بَقِيعِ الْغَرْقَدِ وَ كَانَ النَّاسُ يَمْشُونَ خَلْفَهُ، فَلَمَّا سَمِعَ صَوْتَ النِّعَالِ وَقَرَ ذَلِكَ فِي نَفْسِهِ، فَجَلَسَ حَتَّى قَدَّمَهُمْ أَمَامَهُ، لِئَلا يَقَعَ فِي نَفْسِهِ شَيْءٌ مِنَ الْكِبْرِ». ²

«راوى گويد: پيامبر(ص) در روزى بسيار گرم به سمت بقيع غرقد رفتند و مردم از